Gary Fildes, An Astronomer’s Tale — A Life Under the Stars, 2016, 298 blz.
Gekocht: juli 2017, Van der Velde 3 /ramsj
Uitgelezen: september 2017
★★★☆☆

Twee boeken in één, met afwisselend een hoofdstuk uit het ene, en een hoofdstuk uit het andere boek.

Het ene boek is de biografie van een metselaar die astronoom wordt. Dat is vrij boeiend om te lezen.

Het andere boek is een uitgebreide gids van wat er door de loop van het jaar aan de sterrenhemel is te zien. Dat is alleen interessant als je zelf aan sterrenkijken doet. Na het eerste hoofdstuk heb ik de rest hiervan overgeslagen.

Rebecca Solnit, A Field Guide to Getting Lost, 2005, 211 blz.
Gekocht: augustus 2017, Van der Velde 3
Uitgelezen: september 2017
★★★★☆

Een boek over een boeiend onderwerp dat ik gefascineerd heb gelezen. Vreemd genoeg kan ik me van de inhoud weinig herinneren.

vrij naar Picasso, werk in uitvoering

Mike McCormack, Solar Bones, 2016, 265 blz.
Gekocht: augustus 2017, Amazon.de
Uitgelezen: september 2017
★★★★☆

M'n tweede boek van de Man Booker prize 2017 longlist, uitgekozen vanwege de vorm, benieuwd naar de kracht van taal. Solar Bones bevat geen zinnen, niet in de gewoonlijke vorm. Er zijn geen hoofdletters of punten. Er zijn ook geen hoofdstukken. Het boek is één doorlopende tekst, met als enige structuur die die is aangegeven door komma’s en de indeling in alinea’s. Dat vraagt gewenning. Hoe moet je tekst op papier vertalen naar een stem in je hoofd? Het werkt wel, al ligt het gevaar op de loer dat je soms de draad kwijt raakt. En er zijn geen natuurlijke rustpunten om het boek weg te leggen, dus na een leespauze moet je even terug om de draad weer op te pakken.

En het verhaal? Dat is eigenlijk vrij traditioneel. Een verteller die terugblikt op z'n leven, op momenten met z'n vrouw en kinderen, z'n werk, plaatselijke gebeurtenissen in een nogal afgelegen oord aan de Ierse westkust. Onderhoudend, maar niet meeslepend.

Kees Ruys, De nevelarchipel — Reizen door Indonesië, 287 blz.
Gekocht: juni 2017, Van der Velde 3
Uitgelezen: augustus 2017
★★★★☆

De nevelarchipel bevat een selectie van de beste verhalen uit een aantal boeken die voor het eerste verschenen tussen 1992 en 2001. Voor mij is het allemaal nieuw, ik had nog nooit van de schrijver gehoord.

Het zijn verhalen over reizen van de schrijver door Indonesië. Er is weinig toeristisch aan de verhalen. Het gaat amper over de schoonheid van het land, wat meer over de ontberingen die de schrijver ondergaat, maar vooral over de worsteling van de schrijver met de Indonesische omgangsvormen. Het gaat over de volkeren in Indonesië, hun zeden en gewoontes. De schrijver worstelt omdat hij geen buitenstaander, geen observator wil blijven. Dit leidt tot lange, fascinerende, maar ook bevreemdende verhalen.

Mohsin Hamid, Exit West, 2017, 231 blz.
Gekocht: augustus 2017, Amazon.de
Uitgelezen: augustus 2017
★★★★☆

Ik las een bericht over de Man Booker prize 2017 longlist, en ik had wel weer eens behoefte aan Echte Literatuur, dus ik zocht drie boeken uit die me wel aanspraken. Exit West is de eerste van die drie. Het is een boek dat een actueel thema op z'n kop zet, een boek dat je doet nadenken. Zo is lezen van literatuur toch nog ergens goed voor.

Exit West gaat over twee jong-geliefden die voor burgeroorlog op de vlucht gaan. Ze verlaten hun stad (in Pakistan? de schrijver is in Pakistan geboren), niet om een lange, gevaarlijke tocht te ondernemen om uiteindelijk te stranden op de kusten van het Europese continent. Nee, in Exit West stappen mensen door een deur om direct ergens anders in de wereld weer te verschijnen. Zo kan het gebeuren dat honderden, duizenden vluchtelingen ineens een dure wijk in Londen bevolken. Hoe reageert het rijke westen als vluchtelingen ineens in je midden staan, niet meer ver weg aan goed bewaakte buitengrenzen?

Toch gaat dit boek voornamelijk over de twee jonge mensen, over hun liefde, over hun ontheemding, en wat dat doet met hun liefde.

Mooi boek.

misschien

Roderik Six, Val, 2015, 239 blz.
Gekocht: augustus 2017, Van der Velde 3 /ramsj
Uitgelezen: augustus 2017
★★★★☆

Roderik Six schrijft prachtig. Poëtisch roept hij de ervaring op van een mens in een wilde omgeving, waarin de innerlijke demonen strijden met de ongenaakbaarheid van de natuur.

De stijl is perfect voor het verhaal dat verteld wordt, maar dat verhaal gaat halverwege het boek wel een ongeloofwaardige kant op. Dan krijgen we in rap tempo te maken met de gruweldaden van niet één, maar drie, en mogelijk meer mensen. Geen verbond van misdadigers, maar eenlingen die elk afzonderlijk hun eigen genoegens botvieren. Het ultieme kwaad woekert in ieder van ons, beweert de achterflap. Dat moet wel, als er zo'n groot aantal sadistische psychopaten in een kleine gemeenschap rondlopen. Ik geloof er niks van.

Desondanks, vanwege de stijl een intrigerend boek.

Manu Causse, De groene eend, 2016, 237 blz.
Gekocht: juli 2017, Van der Velde 3
Uitgelezen: augustus 2017
★★★★☆

Over een vader die zijn autistische zoon meeneemt in een groene eend op een reis door Frankrijk.

Het is een boek met meerdere stemmen. Vele personages komen aan het woord in hun gedachten, over wat ze denken over andere mensen, lelijke dingen. Zeggen doen ze niet viel, onder het mom van goede manieren. Onbegrip, met een potentieel voor een tragische afloop, daar gaat heel het boek over. Boeiend.

Marie Kessels, Brullen, 2015, 238 blz.
Gekocht: juli 2017, Van der Velde 3 /ramsj
Uitgelezen: juli 2017
★★★★☆

Toen ik laatst bij de boekhandel in dozen afgeschreven boeken stond te neuzen kwam ik verschillende boeken tegen die ik nooit uit zo'n doos zou halen, maar die ik al wel gelezen heb, en mooi vond. Waarom ik dan Brullen er wel heb uitgekozen? Waarom nam ik überhaupt de moeite om de achterflap te lezen van een boek met zo'n foeilelijke voorkant? Geen idee. Maar het was de tekst op de achterkant waardoor ik dit boek direct wilde lezen.

Dit boek leest als een persoonlijk verslag van een zoektocht, als literaire non-fictie, een genre dat ik graag lees. Maar het is fictie. Het is een roman, dat staat op de omslag. En de verteller van het boek heeft een andere naam dan de schrijfster.

Van de achterflap:

Dana, een fotograaf, vertrekt met een lawaaineurose uit haar gehorige flat. In het stille huis van een vriend gaat ze heel anders aankijken tegen lawaai en ook tegen de buren die haar het leven zo zuur hebben gemaakt met hun herrie. Bezoeken aan een voetbalstadion en een vliegveld, en herinneringen aan haar schrijfgroep in een huis van bewaring, brengen een stroom van gedachten op gang over lawaai als ketelmuziek van mensen die het hoofd nog niet in de schoot hebben gelegd.

Dan Chaon, Ill Will, 2017, 458 blz.
Gekocht: juni 2017, Amazon.de
Uitgelezen: juli 2017
★★★★☆

Je zou dit een literaire thriller kunnen noemen, als die term niet gekaapt was voor de marketing van boeken die spannend noch literair zijn.

Boeiend, spannend, sterke dialogen, wisselend perspectief van meeslepende vertellers. Geen boek dat je lang na het lezen met je meedraagt. Wel vermaak op hoog niveau.